W poszukiwaniu wielorybów, w 1613 r. Anglik Robert Fotherby wpłynął do Bellsundu i odkrył jego południowo-wschodnie odgałęzienie (Van Keulenfjorden). W tymże 1613 r. Thomas Edge kierował niewielką flotyllą badającą wybrzeża Spitsbergenu Zachodniego i akweny leżące na wschód; w pobliżu równoleżnika 78° odkrył on dużą wyspę, obecnie nazywaną Wyspą Edge'a (5100 km2) . opłynąwszy ją od zachodu szeroką cieśniną Storfjorden i od północy wąską cieśninę Freemansundet (78°15' szer. szybka chwilówka bez zaświadczeń geogr. pn., 22°10' dł. geogr. wsch.), za równoleżnikiem 79° Edge znalazł się w akwenie ograniczonym na północy wielkim masywem lodowym, którego nie można było uznać ani za zatokę, ani za cieśninę; ostrożny kapitan nazwał go więc ?Wejściem Smitha". Później stwierdzono, że była to rozległa, południowo-wschodnia część cieśniny Hinlopen i że dostrzeżony przez Edge'a masyw lodowy nie pokrywał półwyspu Spitsbergenu Zachodniego, lecz występ innej dużej wyspy - Ziemi Północno-Wschodniej. W 1616 r. Edge posłał niewielki statek z zadaniem zbadania wyspy jego imienia oraz domniemanego półwyspu za cieśniną Freemansundet. Podczas wyprawy w 1617 r. stwierdził on natomiast, że na wschód od Spitsbergenu leży ląd, który nazwał,,Wichland". Mogła nią być tylko jedna z wysp Ziemi Króla Karola (na szerokości 79° przecina ją południk 28° dł. wsch.). Być może, iż Edge nieprawidłowo podał szerokość ?Wichlandu", w związku z czym ziemi tej nie można było odnaleźć do lat siedemdziesiątych XIX w.
| |